Proximus Go For Music

Wat ons betreft, kan het nooit beter worden dan die keer met Neil Young (en zonder zanger Eddie) op de jubileumeditie van Pukkelpop in 1995. De Canadese Sjamaan werd er op voortreffelijke wijze voortgestuwd door de vier grunge-jongens. In 2007 stonden ze al eens eerder op de mainstage en eerlijk gezegd hadden we na de lawine genaamd Arcade Fire weinig zin in de gezwollen pathetiek van de populaire band uit Seattle.

Maar dat was buiten waard Eddie en zijn kornuiten gerekend. Zonder behulp van bommen, immense kranen of benzine spuitende hulpstukken rockten ze alsof hun leven ervan afhing. Ze trapten af met een punkrocker (Public Image van PIL) en zouden hun concert in een triptiek serveren. Het tempo werd slechts zelden gevierd. Zonder houthakkershemd (iedere succesvolle zakenman wordt uiteindelijk liberaal) maar met des te meer branie zong Eddie uit zijn bijbel (een bundel teksten) terwijl hij af en toe een slok uit zijn drankbus en fles wijn nam.

Niet dat er veel verschil was tussen de verschillende delen. In het tweede deel zat er een emotioneel hoogtepunt Just Breathe(op akoestische gitaar), maar verder was het rücksichtlos rocken geblazen. Retestrak en in tegenstelling tot bij Them Crooked Vultures werden hierbij telkens songs met een kop en een staart aangesneden.

Een tweede emotioneel moment kwam er toen de groep The Clash-voorman Joe Strummer eerde. Ze speelden een bevlogen versie van Arms Aloft uit diens posthume cd Streetcore. ‘Mocht Joe nog leven, was hij zeker mee aangeschoven aan de BBQ die Dave en ik vanmiddag backstage gaven’, was de opkikker die we nodig hadden na vier lange festivaldagen.

Het minpunt van het concert waren de lange pauzes tussen de concertdelen en het feit dat ze op het einde een aantal klassiekers achterwege lieten (zie setlist). Aan de curfew kan het niet gelegen hebben, want ze verlieten uiteindelijk een half uur voor de voorziene tijd het podium.

Werchter 2010 verdiende trouwens geen betere afsluiter dan Alive (Still insane after all these years gezongen door een volle weide) en de verschroeiende versie van Kick out The Jams, een vergeten MC5- parel. Dit laatste nummer werd samen met Dave Grohl op tamboerijn, en het GoForMusic- vuurwerk geserveerd. De jongens van P.J. kennen immers hun klassiekers.

Bij het buitengaan zagen we een druk gesticulerende kerel die tevergeefs de Security ervan probeerde te overtuigen dat hij backstage op een Barbecue uitgenodigd was. My name is Joe and I walk it like I talk it, mompelde de man nog alvorens zijn helletocht alleen verder te zetten.