Proximus Go For Music

Geniale zet van De Morgen, die pancartes in het publiek. Zo moeten wij ons hoofd niet langer breken over de titels, zeker als die onze stukken helemaal samenvatten. Het stelletje dolgedraaide Canadezen op het hoofdpodium kon jullie duidelijk gestolen worden. Black Box Revelation én Black Keys op dezelfde dag programmeren: het is het verhaal van leerling en meester. Maar Jan Paternoster en Dries van Dijck hebben goed opgelet. Dat moet je hen nageven, want op hun leeftijd stonden Auerbach en Carney nog gazons te maaien.

Het is natuurlijk al twee platen dezelfde formule, maar die blijkt nog lang niet uitgewerkt. Herkenning, that’s what it’s all about. Waarom denk je dat Bridget Jones zo scoorde? Als ze hun ogen lang genoeg sluiten, zagen de jongens zichzelf al op het podium en in diezelfde droom stonden de meisjes hun lief aan te moedigen in de coulissen. Hoe je het ook draait, Black Box Revelation heeft een indrukwekkend aantal prijsbeesten op stal staan. Gravity Blues, I Think I Like You, Do I Know You, Never Alone, Always Together, we stonden ze net op onze vingers na te tellen toen iemand op een of andere manier op het podium was geraakt om er in Paternosters microfoon zijn meissie ten huwelijk te vragen. Jammer dat hij zijn aanzoek niet begon met ‘I Think I Like You’, maar het was niettemin hartverwarmend en wéér ging de tent uit zijn dak. De Black Keys klonken vanmiddag rauwer, vuiler én beter, maar dat dit een feestje is geworden (ook te lezen op een van de pancartes, maar niet goed genoeg om de titel te halen) staat buiten kijf.