Proximus Go For Music

De dames en heren van Arcade Fire wisselen sneller van instrument dan van onderbroek. Tussen ieder nummer holden ze snel naar hun positie voor de volgende song en speelden vervolgens alsof het einde der tijden nabij was. Hun concert leverde het zuiverste bewijs van de echte bestaansreden van Rock Werchter: de muziek en enkel de muziek.

Frontman Win Butler droeg opener aan Dave Grohl op en concentreerde zich verder op de aanstekelijke hymnes van de band. Na de geniale gekte genaamd No Cars Go riep een onverlaat I Love You naar Régine Chassagne. ‘That’s my wife you asshole… No it’s o.k., I was only kidding, I know it’s platonic‘, was het laconieke antwoord van Win.

Het viel op dat alle groepsleden (bij telling door de politie werden er acht geteld) geen enkel greintje ego tentoonspreiden, maar ferm hun best moesten doen om hun hyperkinetisch gedrag onder controle te houden. Gelukkig bevatten de meeste songs ergens halverwege een eruptie waarin ze hun energie kwijt konden.

Op de enorme backdrop stond een enorme foto van een verkeerswisselaar waarvoor bij wijze van video wall een Billboard gehangen was. Daarop (meestal) zwart/wit beelden van het concert, die afgewisseld werden met beelden vanuit het publiek of filmpjes uit de oude doos.

Bij nieuwkomer Modern man (uit hun binnenkort te verschijnen cd The Suburbs) werd het publiek trouwens op het verkeerde been gezet door beelden van klappende handjes die een ander ritme aangaven.

Met een enorme gedrevenheid werd er de hele tijd gemusiceerd (zo liep de trommelspeler eerst twee rondjes rond het podium alvorens zich van zijn percussietaak te kwijten). En de teksten sneden diep, zeer diep. Zo was Intervention (Working for the church, while your family dies, you take what they give you, and you keep it inside) een vlammende aanklacht tegen uitbuiting en slavernij. Nog één verslag en we kunnen eindelijk Independence day vieren.