Proximus Go For Music

Na het strakke schema Vietnamese loempia – Gomez – hamburger (met augurken) – Vampire Weekend – friet met andalouse én cervela – Dirty Projectors, dachten we even op adem te kunnen komen bij Them Crooked Vultures.
Een kanjer van een inschattingsfout, natuurlijk.

Openers No One Loves Me & Neither Do I en Dead End Friends waren regelrechte mokerslagen. Dit kon nergens anders heen dan richting groots rock-‘n- roll-feest! Het kickte ass maar toch verzandden teveel songs in een jam uit het repetitielokaal van pakweg Kyuss, Nirvana of Led Zeppelin. Of hoe de moeder aller supergroepen dan toch tot de moeder aller hobbyprojecten uitgroeide. Net als tijdens hun verrassingspassage vorig jaar op Pukkelpop, konden we ons niet van de indruk ontdoen dat Josh Homme wat vrienden optrommelde om overschotjes van Queens Of The Stone Age in te blikken. Hoewel, in een song als Elephants oversteeg het geheel wel degelijk de rekenkundige som van de delen.

Nu ze na omzwervingen langs een resem obscure bandjes en de spreekwoordelijke 12 stielen en 13 ongelukken eindelijk van het grote succes kunnen proeven, moeten de heren het natuurlijk niet meer voor het geld doen. John Paul Jones liep dan ook over van het spelplezier en schitterde achtereenvolgens op z’n beestige gitaar, op z’n bas of als een grootvader gezeten achter z’n Korg keyboards. De man was overigens al vroeg op de dag in Werchter gearriveerd: tijdens het optreden van The Van Jets zweefde z’n zeppelin al over de wei. Jonge kompaan Dave Grohl mepte erop los terwijl woestijnzoon Josh Homme met het nodige gevoel voor humor de songs aan elkaar praatte. Toen Homme Mind Eraser, No Chaser als autobiografisch aankondigde, voegde hij er fijntjes een “if you can relate to this, you’re in trouble” aan toe.

Achteraf hadden we gemengde gevoelens. Them Crooked Vultures blijven zonder twijfel een fenomeen om te zien. Maar dat is wellicht meer omwille van het aandeel van de bandleden in de rockgeschiedenis, dan om wat ze eraan toevoegen.