Proximus Go For Music

Het moet van ergens eind jaren negentig geleden zijn dat we Gomez nog aan het werk zagen. Als we het ons goed herinneren was het in de Molenbeekse VK als voorprogramma van Mojave 3. Er leek de voorbije jaren niet zo veel gebeurd te zijn in het muzikale leven van de Engelse indierockers. Ook vanmiddag vond maar een beperkte schare fans de weg naar hun optreden om hun rustig voortkabbelende set te ondergaan.

Het oude nummer Revolutionary Kind mocht de set schuchter openen. Schuchter… daar zit misschien wel het probleem van Gomez. Met hun soort brave americana-variant verwarm je makkelijk een studentenkamer, maar een festivaltent krijg je er niet mee in de fik. Net als Vlaanderens rijzende ster Steven H. kunnen ook de leden van Gomez je collega’s van op kantoor zijn. Enkel tijdens Silence en Ping One Down durfde de band iet of wat buiten de lijntjes te kleuren. Maar goed, Gomez fans komen niet om een uitbundig feestje te bouwen zodat het licht-vrolijke Whippin’ Piccadilly of de licht-woeste slotsong How We Operate volstonden om hen gelukkig te maken. Indierock zoals indierock bedoeld was.