Proximus Go For Music

Veel tijd krijgt het jeugdige volkje op Werchter de laatste dag niet om wakker te worden. Bij de tweede groep in de bloedhete Marquee is het al meteen raak. Wanneer Luuk Cox en Dominik Friede bij het begin van de set een feestje beloven, is scepticisme een natuurlijke reactie. De laatste ballonnen van Sweet Coffee dwarrelen nog rond in de tent en de condooms die overblijven na een warm en vochtig weekendje Werchter, worden voor andere doeleinden gebruikt.

What The Fuzz en het zondagse Sunday Punk maken heel wat enthousiasme los. De combinatie van “phat & phunky grooves” en tropische temperaturen mist zijn effect niet bij de soms schaarsgeklede festivalgangers. Vanaf Rechoque slaat de vlam in de pan en staan weerskanten van de Marquee mee te shaken. De dancebeats worden door het publiek onthaald met welgemeende “ho’s” en tot tweemaal toe gaat de tent tot buiten letterlijk op de knieën voor het duo.

Shameboy weet perfect zijn momentum te kiezen en op de juiste ogenblikken alle remmen los te laten. De enige ‘zang’ van de middag komt van de Limburgse tonen van Friede: “Werchter, ge zijt zot”.
Met de brandende zon fungeert Shameboy als vergrootglas en zet de wei in vuur en vlam.