Proximus Go For Music

Het is geen toeval dat net zoals in het Noord-Amerikaanse deel van de tour de Ting Tings het publiek warm moeten krijgen voor Pink (of P!nk, zoals zij tegenwoordig door het leven gaat). Op deze manier is de populaire zangeres immers zeker dat de band het niet in het hoofd haalt wat langer te spelen. Zo heeft ze tijd genoeg om zich door een kraan in een container de lucht in te laten hijsen en omgeven door ballonnen naar beneden te springen, recht op het hoofdpodium van Werchter. Een ronduit waanzinnige intro.

De rest van P!nks optreden roept vanavond echter vooral vraagtekens op, eerder dan het echte “fun” brengt. Waarom prijken er zoveel covers (Green Day, The Who, Four None Blondes) en twee ballades in een al ingekorte setlist? Waarom last ze zulke lange intermezzo’s in als zij telkens enkel van rokje verandert? Wat is de reden van de idiote slapstickfilmpjes? Wie is in godsnaam Butch Walker en waarom blijft hij zo lang op het podium?

Aangezien P!nk vanavond niet mag afsluiten, maar Rammstein tot voorprogramma moet dienen, heeft ze met de losse hand vijf nummers uit de klassieke Funhouse-lijst geschrapt, zonder verder al te veel aan te passen. Het gevolg is dat alles tussen de spectaculaire opening en het leuke einde (P!nk vliegt over het publiek tijdens So What) sneller vergeten zal zijn dan er tijd nodig was om dit podium op te bouwen. Op haar stem of de muzikanten valt weinig aan te merken en ook haar vestimentaire keuzes (gebaseerd op het weerbericht van gisteren) kunnen we aanmoedigen. Het concert kan echter niet blijven boeien en vormt te weinig een doordacht geheel.

Op dit hoofdpodium valt het op dat dit jaar steevast de showkaart getrokken wordt. Groepen als Green Day, Rammstein en de kleine blondine op het podium verwerken immers veel opzichtige kitsch in hun performance en verwijzen hierdoor het muzikale wat naar de achtergrond. Met twee glijbanen en drie carrousels op het podium hadden we dan tenminste wel wat meer fun verwacht.