Proximus Go For Music

The Ting Tings openden in Amerika voor Pink tijdens haar Funhouse Tour. Op Werchter mochten ze dit nu ook doen. Niet als opener van de dag op de Main Stage, maar in de spot vlak voor her Pinkness. Van de hen toegemeten 70 minuten, zouden ze er uiteindelijk maar 49 volmaken.

Jules De Martino begon de set eenzaam aan zijn keyboard. Nadat een sampler zijn riff overnam, nam hij rustig achter zijn basdrum plaats terwijl hij een elektrische gitaar beroerde. Even later kwam Katie White in een verpleegsterkostuum (diegene die in de betere films gebruikt worden) op het podium en zei ze in gebroken Nederlands ‘Wij zijn de Ting Tings. Dit is onze eerste keer in Werchter. Mijn Nederlands is shit. Wij zullen niet lullen, maar spelen en de weide zal dansen’.

De profetie kwam uit. Hun rudimentaire gerammel ging er in als zoete koek. Katie draaide aan haar effectendoos, rammelde op haar gitaar en debiteerde de betere oneliners. That’s Not My Name en Shut up and let Me Go (sinds kort bekend als ‘de Fanta-song’) gingen gebukt onder technische DIY- storingen, maar misten hun effect niet.

De oerbeat werd de hele tijd aangehouden. Ook de koebel werd hierbij niet over het hoofd gezien. Bijlange geen slechte beurt dus voor The Ting Tings, maar verdacht hoog op de affiche. Na hen kan het circus eindelijk de weide overnemen.