Proximus Go For Music

Tijdens de vorige editie van Pukkelpop kon The Temper Trap ons maar matig bekoren, maar door een speling van het lot stonden we vanmiddag alweer oog in oog met het Australische vijftal. Voor de tweede keer zagen we de groep in een tent, maar het wordt stilaan tijd dat ze naar het hoofdpodium verhuizen. Met de ritmesectie die vandaag de Marquee op zijn grondvesten deed daveren, overspan je moeiteloos een paar voetbalvelden. Op de hoes van het legendarische Slint-album Spiderland stond destijds de droge melding “this recording is meant to be listened to on vinyl”. Wat ons betreft is The Temper Trap “meant to be listened to in open air”. Het kan dan ook geen toeval zijn dat de eerste regenbui van het weekend afdroop toen even na twee uur het eerste akkoord werd aangeslagen.

Met een wervelende intro en opener Rest zetten de Aussies stevig de ‘R’ in Rock Werchter. Tussen alle hopeloos hippe bands charmeerde The Temper Trap de goed volgelopen tent met eerlijke rock-‘n’-roll. Als was het Torhout/Werchter 1988 mocht er al eens een tamboerijn aan te pas komen en waren foute hemdjes en dito moves en kapsels troef. Tijdens Drum Song werd zelfs de truuk met het water op het drumvel van stal gehaald.
Eerder in overtreffende trap dan getemperd nam de groep de fans op sleeptouw door hun bekendste song Sweet Disposition. Om ook het laatste hoofdstuk van het rock-‘n’-rollboek niet over te slaan, gooide zanger Dougy Mandagi zich tijdens afsluiter Science Of Fear in de frontstage om even over de voorste rijen te crowdsurfen.
De songs van The Temper Trap bezorgden ons niet echt kippenvel, maar de Australiërs zetten een rockshow neer om duimen en vingers bij af te likken.