Proximus Go For Music

In extremis geven we Taylor Hawkins nog een punt bij omdat hij ervoor gezorgd heeft dat Das Pop eindelijk een spot richting headliner opschoof. De heer Van Looy had een tropisch decor beloofd, en hield woord. Naast de bekende zilveren ballonnen kregen we ditmaal plastieken palmbomen uit Dreamland en bij het derde nummer een indrukwekkende backdrop die in extremis door de grote KV uit Gent meegebracht was. Die had nog net op tijd de Tweet (This is great. Someone forgot our new spectacular tropical backdrop) gezien en was prompt enkele straten omgereden.

Matroos Bent ging onbevreesd de catwalk van Pink op en werd bijna gevloerd toen hij iets te vlug over een slipperige turnmat liep. Hun show was business as usual en in het geval van Das Pop betekent dit steevast pop, soul en rock in een wel zeer opwindend jasje. Bent is ondertussen in Vlaanderen bekender voor zijn verschijning in De Slimste Mens dan voor zijn muziek. Maar de ‘kinderen van Werchter’ vormen hierop een uitzondering en gaven de band een passend onthaal.

Tien nummers lang entertainden Das Pop de meute alsof het hun eerste keer was, vol passie en overgave dus. Ze namen rustig de tijd om hun nummers vol verrassende wendingen te stoppen. We kregen één nieuw nummer (het fantastische A kiss is not a crime) en ongelooflijke versies van Wings (met dubbele drum en overheerlijke gitaarriedels) en Never get enough. Bent weet ondertussen feilloos hoe hij het volk moet mennen. Zijn theatrale matrozengroet zette de rechterkant van de weide in lichterlaaie en bij Never Get Enough werd de zangopdracht (‘zeg niet dat het de eerste keer dat wij dit hier komen doen’) door beide helften in dank aanvaard.

Tot volgend jaar, jongens!