Proximus Go For Music

De roadies van Pink en Rammstein hebben een hondenstiel. Tijdens die paar uur dat wij geslapen hebben, bouwden ze de front- en side-stage om. Tijdens de set van Taylor Hawkins & The Coattail Riders moesten ze de hoogtechnologische snufjes alweer verpakken in ordinaire vuilniszakken. The Rainmaker had immers zijn komst aangekondigd.

Maar tot het zover was, kregen we een portie belegen bluesrock die zelfs in de jaren zeventig Jazz Bilzen niet gehaald zou hebben. Het feit dat Taylor ook bij de Foo Fighters en Alanis Morisette de vellen beroert, zal wel de ware reden zijn waarom hij hier een plaatsje op de affiche afdwong.

De man praatte en soleerde tegelijk en feliciteerde ons meermaals dat we zo vroeg opgestaan waren (‘Het is eeuwen geleden dat ik zo vroeg moest opstaan, ik denk als tienjarige voor mijn drumles’). Van blues- en hardrock tot ordinaire jams (We’re on the jamway now) is slechts een kleine stap voor dit kwartet. De toonladders werden vingervlug in alle richtingen bewandeld maar nergens sloeg het vuur echt in de pan. Louise, Get up I want to get down, Your Shoes en Way Down hadden de impact van een reeds ontmijnde splinterbom. Wellicht te wijten aan het feit dat Green Day gisterenavond al het in Werchter beschikbare buskruit verschoten had.

“Jullie kennen wellicht geen enkele van de gespeelde songs, but sometimes you’ve got to love rock ‘n’ roll just for the sake of rock ‘n’ roll“, zei de man op het eind. Met It’s over namen ze nadien toepasselijk afscheid. Wij vatten deze boodschap alvast letterlijk op, want voor ons mag rock net iets opwindender geserveerd worden.