Proximus Go For Music

Op festivals moeten soms hartverscheurende keuzes gemaakt worden tussen het simultane aanbod op de diverse podia. De keuze tussen Green Day en LCD Soundsystem ging vlotjes. Maar om een duistere reden zagen we tot onze eigen consternatie liever Uruguay de halve finale stelen van Ghana dan openingsnummer Us v Them mee te pikken.

Toen we de Marquee naderden, meenden we zowaar White Light / White Heat van The Velvet Underground te ontwaren. Inderdaad, Drunk Girls. In tegenstelling tot Uruguay, mag LCD Soundsystem stelen. Geen enkele band vat immers op zo’n eclectische wijze de voorbije vijftig jaar samen.

James Murphy – in een luxueuze bui getooid in een wit Yves Saint Laurent t-shirt – plukte lukraak uit z’n drie albums en bezorgde de tent hoogtepunt na hoogtepunt. Ook vanavond weer kregen we de ultieme (en retestrakke) versie van Daft Punk Is Playing At My House te horen. Tijdens een waanzinnig Tribulations voelden onze ledematen alsof we net de verlengingen van een WK-kwartfinale hadden gespeeld, terwijl Yeah funkte als de beesten die de rest van het jaar deze Brabantse wei bevolken. Losing My Edge was dé open brief aan alle andere bands op de affiche: “I’m losing my edge to the art-school kids in tight jackets and borrowed nostalgia”.

Net voor hij ons met New York, I Love You but You’re Bringing Me Down / Empire State Of Mind croonend de nacht in wiegde, schopte Murphy de jongelui nog een geweten met de wijze woorden “if you missed The Specials, you’re fucked”. Voor zoveel respect halen we graag de volle vijf sterren boven!

Murphy houdt vol dat This Is Happening de derde en laatste LCD Soundsystem plaat was. We zullen ze missen!