Proximus Go For Music

Green Day mag zich, net als Muse, best rekenen tot één van de beste live-acts ter wereld, zij het dan voor een wat jonger publiek. De band verzekert zich met zijn shows van de trouwe toewijding van steeds nieuwe generaties. Om de twee, drie songs wordt er wel een of andere snaak of deerne het podium opgeleid. Deze kids hebben één ding gemeen: de ontwikkeling van oksel- en schaamhaar is nog niet gestart. Wanneer Billie Joe Armstrong “ I need a young child, a little boy “ verkondigt, vrezen we even dat het optreden in een katholieke eredienst ontaardt. Maar net zoals een hooggeplaatste persoon in de kerkelijke orde in België, bezorgt de charismatische frontman de kids onvergetelijke momenten. Het segment van het publiek dat zich niet aangesproken voelt aan deze show deel te nemen, is de kleine groep die net te oud is om mee te voelen met de kids of zelf nog geen tieners heeft voortgebracht. Twintigers en dertigers, kortom. Het gaat hier dus om een betrekkelijk klein deel van het publiek. Een strak marketingplan ligt hieraan ongetwijfeld ten grondslag.

Het drietal heeft al 10 jaar niet veel meer aan zijn opzet veranderd en gewoon hier en daar enkele elementen toegevoegd. Why change a winning plan? Niet alleen worden er nu kids het podium op gehaald om Longview te zingen, ze worden ook het podium opgehesen om af te tellen, op te tellen, schattige koppen te trekken. Kortom, elk excuus is goed om iemand de bühne op te sleuren. Het t-shirtkanon dat ze vorige keer bijhadden, is ook van de partij en werd uitgebreid met een waterpistool en een wc-papierkanon. Alles is more en bigger geworden, maar is het ook beter dan voorheen?

Alle meer dan dertig tracks die vanavond de review passeren, klinken zoals vanouds, maar dan met wat minder distortion. Van de jonge punks van weleer is er weinig of geen spoor meer. Het oudere werk van Dookie , Insomniac en Nimrod zijn de nummers die het publiek nog het hardst doen meeschreeuwen, al is de scherpte ook hier grotendeels af. Voor de nieuwere songs zijn twee extra gitaristen en een pianist in dienst genomen. Op deze manier kan Billy Joe zich nog meer concentreren op zijn favoriete hobby: volksmennerij.

Het concert is een beetje als een kinderdagverblijf. Veel kinderen en alle hoeken zijn afgerond opdat niemand zich zou bezeren. “Let’s go crazy” is de ‘catchphrase’ van de avond en geen enkele kans wordt onbenut gelaten om het publiek aan de kant van de band te krijgen. Dit leidt tot enkele wereldschokkende uitspraken: “This is better than America” en “Americans are stupid”. Wie had dit durven denken?. Billy Joe last zelfs een romantisch moment in en draagt een nummer op aan de vrouw met wie hij al 16 jaar al zijn nummertjes doet.

Daar waar op Wimbledon de matchen onderbroken worden wanneer de avond valt, gaan de heren op het podium onverbiddelijk door. De energie die de band aan het publiek doorgeeft, is wel erg intens en verzwakt op geen enkel moment. Op deze manier was het voor velen echt de “Time Of Their Lives”.

Als men aan het publiek morgen zou vragen welke nummers zij zich herinneren van de show die het trio heeft opgevoerd, zullen veel mensen wellicht niet verder geraken dan de klassiekers. Vraag diezelfde personen wat zij gezien hebben op Werchter en zij zullen zich Green Day levendig herinneren. En dat is wat telt in de muziekindustrie, niet? Dat een goede punkband verworden is tot populistisch massavertier moeten we er bijnemen.