Proximus Go For Music

Soms vraagt een mens zich af waarom reünies in godsnaam nodig zijn. “The Specials zonder bezieler Jerry Dammers op toetsen, wordt voorwaar een sof”, was de teneur die de hele dag in de perstent hing. Diegene die er dertig jaar geleden bij waren (T/W 1980 mocht u twijfelen…), verschillen van mening hoe het toen echt was. Het enige wat de survivors nog herinneren van toen, zijn de rellen op het terrein en achter het podium.

Dertig jaar na datum deden de originele leden grotendeels hun eigen soundcheck. Zo speelde Rockabilly-gitarist Roddy Radiation substitute van The Who, terwijl de ritmesectie al hun ska-ritmes aan het uittesten waren.

Toen ze na een intro op tape (onder andere een hilarische versie van Enjoy Yourself) aan hun set begonnen, hadden de fotografen alle moeite om de beweeglijke Specials te fotograferen.
De wandelstok van Neville Staple bleek slechts schijn, want na amper één refrein verdween die in de handen van een roadie.

Publiek en band skankten erop los en hun concert werd één aaneenschakeling van hoogtepunten. Naast de hits (Gangsters, Rat Race,Too Much Too Young en Message to you, Rudy) ook vergeten parels (Doesn’t make it alright of Night Klub).

De groepsleden beschikten één voor één over een karakterkop en hielden hun solo’s zakelijk maar zeer opwindend. Nog voor een solo (sax, gitaar of toetsen) goed en wel ingezet was, werd al een nieuw refrein aangesneden. Zo bevatte Hey Little Rich girl wellicht een van de kortste saxsolo’s uit de muziekgeschiedenis.

Hun anti-geweld boodschap ging erin als zoete koek en we zijn er nog niet helemaal uit wie de beat van Concrete Jungle het eerst op plaat stanste: The Ramones , Bo Diddley of The Specials?

Zanger Terry Hall was de enige die wat wereldvreemd (denk aan Arno in kwadraat) op het podium rondstruinde.

Met een uitgelaten Enjoy Yourself (‘amuseer je voor het te laat is’) namen ze afscheid. De bisreeks werd hen door de productie niet gegund. Of het hier een vorm van zelfoverschatting (20 songs in 60 minuten haal je na dertig jaar niet meer) of arrogantie van Green Day (‘wij wachten voor niemand’) betrof, zullen we wel nooit weten. Wat we wel weten, is dat de in Fred Perry uitgedoste band nog steeds niet opgebrand is en dat we daardoor het geniale Ghost Town moesten missen. Volgend jaar op de Lokerse Feesten?