Proximus Go For Music

Geduld is een mooie deugd. Nadat ze in 2006 de publieksprijs wonnen op Humo’s Rock Rally, nam Balthazar vier jaar de tijd om hun eerste langspeler op te nemen. In die tijd tastten ze verschillende genres af en kwamen uiteindelijk uit bij de nieuwe, gestripte sound die op Applause te horen is. En omdat de vibe van hun eerste singles This Is A Flirt en Bathroom lovin’: Situations – allebei heerlijke popsongs – niet langer bij het nieuwe werk past, kregen die geen plaats meer op de plaat.

Ook live spelen ze dat oude materiaal niet meer. In plaats daarvan werkten Maarten Devoldere en Jinte Deprez zich met bakken zelfvertrouwen door hun debuutalbum. De baslijntjes van Simon Casier en de drumpartijen van Christophe Claeys klonken droger dan het gras op de festivalweide. ‘Oestrogeen in de zaal, dat is schitterend!’, wist een van de deelnemers van Mijn Restaurant al. Violiste Patricia Vanneste bracht voldoende hormonen in de tent om de hoofden van de jongens ferm op hol te doen slaan.

Bovendien stak de set slim in elkaar: de Kortrijkzanen gaven de singles Fifteen Floors en Hunger At The Door op het perfecte moment weg, maar Blues For Rosann en Blood Like Wine bliezen ons écht van onze verse sokken. De fantastische samenzang, de goed geoliede machine: alles klopte. Wat voegen ze in godsnaam toch toe aan het drinkwater in Kortrijk? Balthazar mag na Hitch en Amenra zonder schaamte toegevoegd worden aan de lijst van ereburgers. De wijzen komen blijkbaar niet langer uit het oosten, maar uit het westen. Zoals ze het daar zeggen: ‘t wa bère.