Proximus Go For Music

De kast in de villa van Matthew Bellamy kraakt onder het gewicht van de verschillende awards die hij met zijn groep heeft binnengehaald. Hij speelt dan ook bij één van dé bands van de eeuwwisseling, zoals er maar enkele deze wereld kunnen inspireren. Ondertussen lijkt hij zich ook niets aan te trekken van de druk die zo’n prestatie met zich meebrengt. In glitterpak gehuld, marcheert Bellamy kordaat met double neck guitar het podium op.

Wat volgt zijn de smerigste gitaarriffs die iemand ooit op een podium van Werchter heeft gespeeld. Het blijft echter niet enkel bij indrukwekkend gitaarspel. Ook in de zanglijnen valt geen foutje te bespeuren. Als een duivel uit een doosje springt hij op het podium rond en glijdt hij bij New Born op de knieën het podium over, als had hij de wereldbeker net gewonnen. Voor Bliss en Niche wordt een doorschijnende piano naar voren geschoven die oplicht bij elke aanslag, en evolueert de show van stevige rock naar bombastische stadionrock.

De led-industrie heeft deze heren hopelijk een goede prijs aangeboden voor het opsmukken van hun instrumenten, want ook een kleiner drumstel waarop drummer Dominic Howard zich mag afreageren is gepimpt. Een betere reclame kan men zich amper voorstellen. Tussen de nummers door worden er fragmenten van onder andere Aerosmith gespeeld en zelfs een refreintje uit House Of The Rising Sun. Muse heeft begrepen wat het festivalpubliek wil en speelt hier genadeloos op in tot de laatste seconde. Zo klinkten Plug In Baby en Knights Of Cydonia even begeesterend als het begin van de setlist.

Onder het publiek ontwaren we de volledige bezetting van Skunk Anansie. Een groep kan zich geslaagd noemen, wanneer behalve een volle festivalweide, ook de collega’s de tijd nemen het volledige optreden mee te pikken. Zij zullen er ongetwijfeld hetzelfde over denken: respect!