Proximus Go For Music

Breek me de bek niet open over rosse wijven. Waar we vandaan komen (West-Vlaanderen), kon je er de straat mee plaveien. Na een pint of vier pakten ze min of meer toonvast met een blueslied uit. De rosse uit Brixton, Engeland kreeg van de here Jezus helaas minder zangtalent mee. Met Annie Lennox heeft ze een androgyn uiterlijk gemeen, maar daar houdt elke vergelijking op.

La Roux mag dan wel waanzinnig populair zijn (de hele tent ging unisono uit de bol), artistiek is ze helaas geen hoogvlieger. Na een weinig indrukwekkende intro (beats en forse spotlichten gestuurd door een Macbook Pro) kwam het viertal (twee heren en twee dames) netjes in zwart / wit gekleed het podium op gehuppeld. Een elektrisch drumstatief, twee synthesizers, een bas en één Mac waren de enige instrumenten die de zwakke stem van La Roux ondersteunden.

De nummers waren allemaal volgens hetzelfde Eighties-recept (denk aan een flauw afkooksel van The Human League en jawel Eurythmics) gebrouwen. Een Annie Lennox is Elly Jackson helaas niet. Met een rode kuif, schuchtere danspasjes en een stevige beat eronder, slingerde ze de ene hymne na de andere (voor de nu-generatie) de tent in.

I’m not your Toy zong ze, maar het publiek dacht daar duidelijk anders over. Op een bepaald moment meenden we even dat de synthesizers vals stonden, maar dat bleek bij nadere inspectie toch de frontvrouw zelve. We kunnen La Roux wel de prijs van de meest overbodige cover (Under My Thumb van jawel The Rolling Stones) van het weekend toekennen. De songs (Finally My Saviour of Bulletproof) werken wel (zelfs Skin danste vrolijk mee in de frontstage) , maar wij kiezen onze redders liever zelf. Het meisje op de eerste rij, met op haar pancarte de boodschap ‘I will take a bullet for you’, dacht hier overduidelijk anders over.