Proximus Go For Music

De jongens van De Jeugd Van Tegenwoordig wensten ons eerder vandaag ‘nog veel plezier met Kraftwerk en Daft Punk‘. Flauw, maar tegelijk niet helemaal fout, want een van de bandleden van Phoenix speelde ooit nog samen met de Franse housepioniers. Vreemd genoeg is Phoenix bekender in de Angelsaksische wereld dan in hun thuisland. Met hun Wolfgang Amadeus Phoenix sleepten ze vorig jaar een Grammy voor Beste Alternatieve Album in de wacht, en zanger Thomas Mars mag zelfs chérie zeggen tegen Sofia Coppola. Chic alors! De vlotte elektropop op hun laatste plaat is mee gestroomlijnd door Philippe Zdar van Cassius, en ook het nieuwe bandlogo in de vorm van een bom liet het beste vermoeden voor hun show.

De wisselbeker voor Grappigste Roadie van het festival mogen ze alvast ook meenemen naar Versailles. Gitaren checken met Enter Sandman van Metallica en microfoons testen met Milord van Edith Piaf: faut le faire! Phoenix opende sterk met Lisztomania en Long Distance Call, maar de onderling makkelijk inwisselbare songs van de Fransen in combinatie met de loden hitte deed het publiek snel indommelen. Albumtracks zoals Fences of Armistice konden op weinig meer dan aanmoedingsapplaus rekenen. Frontman Thomas Mars probeerde het tij nog te doen keren door een paar keer in het publiek te duiken, maar ook dat baatte niet.

Op papier telt de lichtvoetige huppelpop van Phoenix nochtans voldoende weerhaken om een uur te boeien. Ook hun discografie – vier albums rijk – bevat voldoende radiohits, maar een echte greatest hits-jukebox is het niet geworden. Dromerige danspop, dat wel. Alleen zette die eerder tot dagdromen dan tot dansen aan.