Proximus Go For Music

Kyteman gaat door het leven als de Prince van de Lage Landen. De Nederlander kreeg op zijn derde een trompet cadeau van zijn oom – een jazzpianist uit New York – en sindsdien was het hek van de dam. Voor zijn debuut The Hermit Sessions speelde hij alle partijen zelf in, maar voor zijn toernee nodigde hij zomaar even twaalf muzikanten en tien mc’s uit. Het moet geleden zijn van de Zweden van I’m from Barcelona (liefst negenentwintig man sterk!) dat we nog zoveel volk op een podium samen zagen.

Volgens de Nederlandse pers is Kyteman ‘het beste wat hun land is overkomen sinds Spinvis en De Jeugd Van Tegenwoordig‘. Een straffe uitspraak, want Colin (uitspreken op zijn Frans graag) Benders‘ orkest brengt dezelfde mengvorm van hiphop en jazz als zijn landgenoten Pete Philly & Perquisite. Behalve een fijne passage op Pukkelpop vier jaar geleden doet die naam weinig belletjes rinkelen.

De luie jazzdeuntjes uit de Rhodes en de vierkoppige blazersectie bleken echter precies waar de goed gevulde tent op wachtte, want openers Anthem en Une Seule Fois gingen er vlot in. Hollanders die in aanvaardbaar Frans rappen, ze bestáán. Op de momenten dat Benders geen trompet speelde, gedroeg hij zich als een volleerd dirigent. Met elk nummer toverde hij bovendien een nieuwe mc uit zijn hoed. Die moesten vooral de massa opzwepen. Reazun, de jonge versie van Zack de la Rocha, hield een pleidooi tegen Geert Wilders en racisme. Pax zag er dan weer uit als een Ali G imitator, maar dan een met een groter stembereik.

In Nederland hebben ze een grote musicaltraditie, en zo voelde dit optreden ook aan: als een eindproject van een musicalklasje. Een act die waarschijnlijk niet zou misstaan op Couleur Café of Polé Polé, maar die voor de Marquee te licht woog. Dan nog liever de nonsens van De Jeugd Van Tegenwoordig die op hetzelfde moment op het hoofdpodium stonden. Wel een geniale zet om twee Nederlandse groepen het festival te laten openen: zo zijn we er meteen van af.