Proximus Go For Music

Beste jongelui, vergis ik mij of hebben we jullie al in veel betere doen gezien? We kunnen het jullie echter niet kwalijk nemen. De verzegende hitte had zijn uitwerking duidelijk niet gemist en Faithless lieten ook nog eens extra lang op zich wachten. Maar vooral: hun set miste vaart en werd geplaagd door te veel slecht getimede rustige intermezzo’s. Halverwege zag het er vlak voor het podium plots zelfs comfortabel ‘roomy’ uit.

Happy (met Chemical Brothers-achtige intro) was een leuke opener, maar ook niet meer dan dat. Sun to Me, uit het nieuwe album Dance, overtuigt ons jammer genoeg ook live niet. God is a DJ was voor velen een ‘wake up call’, al zouden wij het nummer best al eens kunnen missen.

Pas met Feel Me werden we écht wakker geschud. Op Dance werd het nummer ingezongen door Neil Arthur van Blancmange, live neemt de fantastische Harry Collier de honneurs waar. Zo willen we Faithless vaker horen. Het is ook een nummer waarop de liveband ten volle tot zijn recht komt (lees: niet overstemd wordt door de keyboards van Sister Bliss). Dankzij die band hebben Faithless geen behoefte aan special effects, al vonden we het retro videoscherm best een leuke aanwinst.

Allergisch als we zijn aan alles wat nog maar naar reggae ruikt, mochten ze Crazy Bal’heads gerust skippen (dat doen we op onze iPod ook altijd). Met Mass Destruction, Tweak Your Nipple en een geweldige versie van Insomnia deelden Maxi Jazz en co gelukkig wel nog een rist mokerslagen uit.

Daarna ging het allemaal snel bergaf. Konden we wel nog smaken: Bombs en Not Going Home (in om het even welke versie een dijk van een nummer). Het was al ruim na twee uur toen Faithless afsloten met het onverwoestbare We Come 1. Vriendelijk als we zijn staken we allemaal onze juiste vinger op. Zeker geen slecht concert maar we bleven wel met een onverzadigd gevoel achter. Herkansen op 20 november in het Sportpaleis.