Proximus Go For Music

Slash is en blijft de gitarist van Guns ’n Roses. Aan deze stelling valt eenvoudigweg niet te tornen. Sommige mensen sluiten periodes in hun leven af en gaan op zoek naar nieuwe ervaringen, nieuwe horizonten, niet Saul Hudson. Waarschijnlijk heeft hij van die hele periode bij GnR zo weinig beseft van wat er rondom hem gebeurde, dat hij bepaalde ervaringen nog eens wil overdoen, zonder al te veel op zoek te moeten naar de hoogtepunten. Zo omringt Slash zich tegenwoordig door een groep die klinkt als Guns ’n Roses en een zanger die zijn best doet te klinken als Axl Rose, maar hier niet volledig in slaagt. Zelf neemt hij natuurlijk het grootste deel van de show voor zijn rekening en als een jong veulen rent hij het podium over. Zanger Myles Kennedy kan in zijn rol als vervanger van Axl Rose nooit volledig overtuigen, maar doet wel een verdienstelijke poging om de schoenen van Scott Weiland te vullen. Zonder wereldnummers als Night Train, Civil War, Sweet Child o’ Mine en ronduit prachtige afsluiter Paradise City zou er waarschijnlijk niet veel van deze set blijven hangen. Het publiek leek de inspanningen van de gitaarheld alleszins wel te kunnen pruimen, al blijft het voor de mensen op de eerste rijen wel schrikken wanneer zij af en toe een glimp van zijn gezicht opvangen. Slash wandelt mee langs Memory Lane, maar durft ook niet echt buiten bekend terrein te treden. Spijtig.