Proximus Go For Music

De extreme metal van Carcass kan duidelijk minder mensen bekoren dan de voorgangers van Bullet For My Valentine. Mix ingrediënten van grind, death en thrash metal door elkaar, voeg hier een handvol smerige riffs en een mondvol gore teksten aan toe en laat het geheel vier tot zes weken gedijen in een vochtige, warme omgeving en het resultaat is een al wat ouder viertal uit Engeland. Songtitels als Empathological Necrotism en Ruptured in Purulence verraden een uitgebreid en kleurrijk vocabularium en de opgetrokken bovenlip van zanger Jeff Walker geeft aan dat deze heer al jaren de stank van de zwetende mensenmassa voor het podium in de neusgaten heeft. Al kan dat ook gelegen hebben aan de kater waar hij zich tijdens het optreden over beklaagt. Tijdens opener Corporal Jigsore Quendary verschijnen er nog met zweren bedekte genitaliën op de schermen. Voorts blijft de show vrij eenvoudig en vrij van tierlantijntjes. Het publiek kan deze oude rotten best appreciëren, maar ook niet meer dan dat. Deze groep hoorde misschien niet zozeer thuis op het hoofdpodium, dan wel als afsluiter van één van de twee Marquees. In een warme, vochtige omgeving rot Carcass nog wat beter.