Proximus Go For Music

Eén van de meest commerciële rockformaties aller tijden die GMM mag afsluiten? Een beetje ironisch is het wel. Daarenboven leek er vorig jaar nog een einde te komen aan Steven Tyler’s carrière als leadzanger van Aerosmith. Zo was Joe Perry in 2009 actief op zoek naar vervanging en werd zelfs Lenny Kravitz benaderd voor deze positie. Gelukkig zijn de plooien ondertussen gladgestreken en is Tyler fit genoeg om zijn rechtmatige post binnen de band opnieuw in te nemen.

Hij bewijst ook op Graspop nog maar eens dat een vervanger voor dé Steven Tyler zo goed als onvindbaar zou zijn. Vanaf de eerste herkenbare tonen van Love in an Elevator tot Walk This Way is er geen foutje te bespeuren in de show die wordt opgevoerd. De opstelling is nog vrij basic gebleven, al zijn voor de gelegenheid wel grote ventilatoren op het podium geplaatst om vooral tijdens nummers à la Falling in Love is so Hard on Your Knees en Don’t Wanna Miss a Thing, het haar van Tyler uit diens ogen te blazen. De setlist is een mooie mengeling van slows, blues en stevige rock, waarbij vooral gitarist Joe Perry en frontman Tyler de aandacht opeisen.

Het is even zoeken om te weten te komen wie de tweede stem en keyboards voor zijn rekening neemt, maar dan blijkt dat links achteraan ver buiten de spotlights ook een toetsenist meegereisd is. Perry geselt zijn gitaar (bij momenten letterlijk met zijn broeksriem) en het publiek zingt alle nummers integraal mee. Als het een goed teken is wanneer het optreden voorbij lijkt te vliegen, was dit zeker een memorabel concert. De show van Aerosmith leek ondanks een goed gevulde setlist helemaal geen anderhalf uur te duren. De leeftijd van deze heren verraadt echter al wel een zekere vergankelijkheid. Als ze erin slagen op deze manier hun carrière af te sluiten, betekent dat het einde van een indrukwekkend muzikaal hoofdstuk. Velen zullen deze bladzijden met veel plezier herlezen.