Samen met MGMT de meest exotische van de razend interessante nieuwe horde uit New York (zie ook groepen als Dirty Projectors en Vampire Weekend). Yeasayer zoekt het eerder in hogere sferen. De kruispunten van indiepop, exotische klanken, psychedelica en elektronische muziek zijn hun ding. In hun eigen woorden is dat “Middle Eastern-psych-snap-gospel’. Volgens de meeste toehoorders is dat grensverleggend. Hun debuut ‘All Hour Cymbals’ (2007) wordt door de invloedrijke website Pitchfork bij de belangrijkste 200 albums gerekend van het voorbije decennium. Er zitten zoveel lagen in dat Yeasayer onmogelijk vast te pinnen valt. “En dat is een van de mooiste complimenten die je als groep in deze tijden van 1001 subgenres kan krijgen.”, schrijft Pitchfork. Ondertussen zijn hun experimenten met dynamiek, ritme en geluid op ‘Odd Blood’ (2010) gezeefd en gefilterd tot een prototype van hoe popmuziek de volgende jaren wellicht gaat klinken. “We willen mensen minder laten zweven en meer laten bewegen.”, zegt zanger Chris Keating. Een combinatie van die twee blijft echter perfect mogelijk.