De grote openbaring van 2009. Plus de deugddoende vaststelling dat jonge mensen popmuziek altijd weer heruitvinden. The XX telt vier prille twintigers uit het zuiden van Londen die evenveel in de ban zijn van The Cure en The Pixies als van CocoRosie en Missy Elliott. Met hun muzikale hoogbegaafdheid maken ze daar nummers van die tegelijkertijd heel melancholisch en heel melodisch zijn. Of anders gezegd: het gaat traag maar het verveelt geen seconde. ‘XX’ (2009) is een fijngevoelige en spaarzaam aangeklede bundel die pendelt tussen1980 en 2010. Het viertal heeft alles bovendien zelf gedaan. ’s Nachts, in een kleine garage die eigenlijk naast de echte studio lag. ‘The XX heeft een nagenoeg perfect debuut gemaakt.”, schreef HUMO. Nog een mooie: ‘Het product van een nieuwe groep die harder over alles nadenkt dan we van nieuwe groepen gewend zijn’ (Pitchfork). Velen schreven, dachten en zegden hetzelfde. Het is trouwnes merkwaardig hoe snel hun timide en broze muziek zijn weg vond naar televisiereeksen en brede radiozenders. Dat gebeurt alleen met muziek die écht belangrijk is.