Werchterse adel. Skunk Anansie deed het festival drie keer aan, voorvrouw Skin ook twee keer solo, drummer Mark Richardson nog twee keer als lid van Feeder. Groep en zangeres hielden het in een eerste leven maar een paar jaar vol met elkaar. Maar alles wat daarin gebeurde, was fantastisch. Tussen 1995 en 1999 staan de eerste drie albums – en de singles daaruit – samen bijna 150 weken in de Engelse hitparade. Het maakt van Skunk Anansie een van de bepalende groepen van de jaren 90. Met grote dank toch wel aan Skin. De kaalhoofdige, zwarte, biseksuele freule is een levende magneet. Ze is controversieel en durft politieke standpunten in te nemen. En ze blijkt bovenal over een fenomenale stem te beschikken en in een straffe groep te zitten. De aan metal grenzende rock van Skunk Anansie mondt uit in klassieke nummers als ‘I Can Dream’, ‘All I Want’ en ‘Weak’. In 2001 is het op en gaat iedereen zijn muzikale weg. Acht jaar later komen ze terug met een opmerkelijk album: ‘Smashes & Trashes’ (2009) is een best of. Ze waren hem vergeten te maken in hun eerste leven. En hij blijkt een ideale aftrap voor hun tweede leven.