Een ietwat complexe naam voor een heel eenvoudig recept. Florence is de jonge rasentertainer Florence Welch die vorig jaar met gemak haar hoofd en haar schouders boven de andere Britse nieuwkomers uitstak. Ze droomt van een carrière vol creatieve wendingen à la Björk en PJ Harvey en ze heeft een goed draaiende, jawel, machine om dat doel te bereiken. Een sterke groep waarvan Johnny Borrell (Razorlight) trouwens nog deel heeft uitgemaakt en waarin haar goede vriendin Isabella Summers, alias ‘Isabella Machine’, toetsen speelt. Voor haar debuut ‘Lungs’ (2009) had Welch dadelijk de juiste namen aan boord: James Ford (Simian Mobile Disco), Steve Mackey (ex-Pulp) en vooral Paul Epworth, hij die onder meer Bloc Party, Kate Nash en Jack Peñate hielp groot worden. Epworth is ook gevraagd voor de opvolger die in de maak is. Vanaf de eerste single ging het vooruit. Florence and the Machine was op slag de lieveling van de Britse critici en haalde bij ons de radio met ‘Rabbit Heart (Raise It Up)’ en de knappe cover ‘You’ve Got The Love’. Een jubelend live-rapport (Pukkelpop, Botanique, Vooruit) maakte haar ‘incontournable’ voor Werchter 2010.